Passa ‘a nu munno a’ ‘n ato
e resta vivo.
Stà ‘nmiez’a ttanta gente
ma stà sulo.
Se ‘ncontra cu ‘e lampiune
e se l’abbraccia.
Chiagne p’ ‘a malasciorte
eppure ride.
Sape ca ‘o munno è tristo
e nun ce crede.
Penza ch’ ‘a gente è onesta
e nun è overo.
Pe’ ‘n’ora, na jurnata
o nu mumento
chi se ‘mbriaca penza
‘e cagnà vita,
‘e se scurdà amarezze
e tradimente
cu ll’uocchie stralunate
‘e rimbambito.
Perciò svacanta spisso
‘o fiasco ‘e vino
che l’annebbia ‘o cerviello
e ‘o fa’ campà
senza capi’ ca ‘o munno
è fatto ‘e spine
addò migliare ‘e gente
ogne matina
- senza manco assaggià
nu surzo ‘e vino –
sta già ‘mbriaca primma
‘e se sceta’.
Giuseppe Cangiano
da
‘Nun me tuccate Napule’
1982